Ég á heima á Slenlandi, Slenlandiii, Slenlandi....

Já enn eina ferðina vakna ég með hálfgerða beinverki, stíflað nef og almennt slappur og uppgefinn. Þessa hausts verður minnst fyrir þá háu tíðni semi-veikinda sem hafa hrjáð mig. Óþolandi. Annars átti ég afmæli í gær, 24 takk fyrir. Gráu hárin fara að láta sjá sig bráðum. Afmælisdagurinn var frekar óeftirminnilegur. Minnisstæðasti atburðurinn var allt nema skemmtilegur er ég horfði upp á Fúsa litla frænda rúlla niður hálfan stigann heima hjá mér. Mér hefur sjaldan brugðið svona mikið. Sá hann velta í slowmotion. Litla greyið meiddi sig sem betur fer ekki mikið en það hefði getað farið illa.
Svo eru það enn einir tónleikarnir í kvöld. Guðs kristni í heimi...allt að verða vitlaust !!

Fréttir

Ágætis helgi að baki. Eftir þriggja daga semi-pest sem var þó nógu skæð til að ég færi ekki út úr húsi í þessa þrjá daga var förinni heitið á Kræklingakvöld (tiltölulega) nýútskrifaða líffræðinga. Var þar margt um manninn, góður matur (þó hvalurinn hafi verið of hrár að flestra mati) og stuð á dansgólfinu þar sem skondinni tónlistinni var svarað með þeim mun skondnari dansi. Tók ég svo meðvitaða ákvörðun um að halda heimá leið að partýinu loknu með kærkomnu stoppi á Devitos. Þrátt fyrir þynnkuskort í gær var engin ástæða til að kýla ekki vömbina og stóðu Hamborgarabúllan og Ísbúðin á Hagamel fyrir sínu. Góðum sunnudegi lauk svo með prýðilegum tónleikum White Stripes í Höllinni. Gaman að sjá þau loksins. Ég var sáttur í stúku og sá mjög vel. Gat þó ekki greint andlitsdrætti og fór að hugsa út í það hvað það væri fyndið ef þetta væru ekkert Jack og Meg White heldur bara einhverjir plattónlistarmenn með eins hár og í rauðum og hvítum búningum. Gary and Peggy Schroeder frá Tulsa, Oklahoma eða e-ð álíka eða bara Dóri og Sigga úr Kópavoginum sem hr.Örlygur reddaði á seinustu stundu !! En þegar þau byrjuðu að spila og Jack hóf upp raust sína fór ekkert á milli mála. Þrátt fyrir e-ð hljóðproblem sem tók gítarana af dagskrá í smá tíma og stuðdamp tónleikagesta með sér komu þau fílefld til baka eftir hlé og Seven Nation Army gerði allt vitlaust. Það fer ekki á milli mála að Jack White er gríðarlega hæfileikaríkur músíkant. Hann skipti um hljóðfæri á sviðinu hægri vinstri og sýndi snilldartakta.
En nú bíða verkefnin í hrönnum og ég er enn að berjast við afleiðingar þess að hafa snúið sólarhringnum við í veikindum og um helgina. Pís át.

Tilvistarkreppa á köldu landi

Skyndilega brast á tilvistarkreppa. Algjörlega upp úr þurru. Veit ekki alveg hvernig ég á að bregðast við. Ég hugsa að það líði hjá og verði farið eftir hádegismat. Ákvarðanir tengdar framtíð valda ætíð hugarangri en stundum kemur kvíðahnúturinn aftan að manni. Þetta er sjálfsagt eðlilegur hlutur. Uppgjör eftir ár erlendis samblandað óvissu um stöðu mála nú og síðar. Að gera eitt væri spennandi en erfitt, að gera annað væri skemmtilegt en kærulaust, að gera enn eitt væri praktíst en þvingað.
Kannski er það bara kuldinn sem smýgur ekki einungis inn í merg og bein heldur líka hugann. Eða myrkrið ?
Og hvers vegna er maður alltaf þreyttur, slappur eða veikur á þessu landi ?
Hahaha þetta minnir mig á fyndið sms sem ég fékk i den (fyrir 4 árum) þegar svipað vonleysi ríkti. Það hljóðaði svo "Vík burt tilvistarkreppa, inn íþróttaandi. Les um Andreu nektardansmey í Vikunni"
Ætli sendandinn muni eftir því ?

Montrassinn ég.

Nú á ég iPod. Jibbýkóla !!

Nostalgía

Hvað varð eiginlega um makkarónuvínarbrauðin ? Er hvergi hægt að fá þau lengur í íslenskum bakaríum ? Þið vitið þessi með möndlumassanum og hindberjasultunni. Hafa smjördeigs, pekanklísturvínarbrauðin algerlega tröllriðið öllu. Ef satt reynist þá syrgi ég mjög makkarónuvínarbrauðið. Ég hélt ég gæti gengið að þeim vísum í Bernhöftsbakarí en kom að tómum kofanum.
Og enn meiri fortíðarþrá. Man einhver eftir svaladrykk í fernu sem hét Gosi ? Það var hægt að fá bæði bleikan og grænan Gosa. Mig minnir að um einhvers konan mysuskotinn drykk var að ræða. Og nei, ég er ekki að rugla saman við Garp.
Einnig hætti ég aldrei að syrgja Mongolian Barbeque á Grensásveginum þótt hátt í 20 ár séu liðin síðan sá mæti staður lagði upp laupana. Fátt var skemmtilegra en að velja sjálfur hráefnið og sósuna og horfa svo á sjeffan steikja blönduna á risastórri hellu.
Ég er sem sagt svangur. Vott els is njú ?